124sold.gr
     Αρχική
         Forum
          Είσοδος

124sold.gr forum > Ειδικά Θέματα > Τέχνες & Πολιτισμός > Βιβλία Πέντε ποιητές στην Αγορά

 
 
Εργαλεία Θεμάτων Τρόποι εμφάνισης
Παλιά 01-08-08, 17:25   #1
Vinyl Break
Μόνιμος Θαμώνας
 
Το avatar του χρήστη Vinyl Break
 
Εγγραφή: 01-10-2006
Ηλικία: 55
Μηνύματα: 3.388
Πέντε ποιητές στην Αγορά

Πέντε ποιητές στην Αγορά - 01 Aug 2008, 17:31
Σοφία Καλαϊτζάκη Παντελοπούλου

Νίκος Μουρίκης

Νίκος Μ. Σιδέρης

Νίκος Καραγεώργος

Ηλίας Γιαννίρης


ΑΝΟΙΧΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΓΟΡΑ ΚΥΨΕΛΗΣ



Το πείραμα της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης είναι αρκετά γνωστό. Η ανοιχτή πρόσκληση της Συνέλευσης των κατοίκων για προτάσεις εκδηλώσεων μας οδήγησε στην πρόταση για μια ποιητική βραδιά.
Το Πρόγραμμα-Πρόσκληση έγραφε:
ΚΥΡΙΑΚΗ 25 Φεβρουαρίου 2007.: (7-9 μ.μ.) Πρόσκληση για ένα απόγευμα ποίησης.
Επιλέξτε ένα ποίημα που σας αρέσει ή ένα ποίημα που γράψατε εσείς και ελάτε να το διαβάσετε στην παρέα μας.

Εκείνο το βράδι ήμασταν 25, καθισμένοι τριγύρω στους καναπέδες. Ένας-ένας, μια-μια με τη σειρά αρχίσαμε να διαβάζουμε.
Αποφασίσαμε να προχωρήσουμε σε αυτή την έκδοση περισσότερο για να αποκρυσταλλώσουμε εκείνη την όμορφη βραδιά.
Στο βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας περιέχονται πέντε δημιουργοί, που διάβασαν ποιήματά τους στις 25/2/07.

Σοφία Καλαϊτζάκη Παντελοπούλου


Γεννήθηκε το 1922. Έχει εκδώσει 7 ποιητικές συλλογές, καθώς και ποιήματά της στη Νέα Εστία και σε διάφορα άλλα λογοτεχνικά περιοδικά.


Δεν φταίει ο ήλιος


Δεν φταίει ο ήλιος
Που τα φτερά μας βούλιαξαν
Στο Ικάρειο.


Η αποθέωση μιας άρνησης
Λογχίζοντας την καρδιά τα σύντριψε,
Και ρίχηκαν στο πέλαγος
Τσέρκουλα των κυμάτων.


Ωστόσο επιβιώσαμε: Ασάλευτοι μείναμε στο μουράγιο
Ωσάν των βράχων τα αγάλματα.
Χωρίς ψυχή, χωρίς ταξίδι.
Ορφανέψαμε πολύ πριν μας ορφανέψει η νύχτα...


Πόσο δυνατά βογγάει ο άνεμος.
Είναι η ψυχή μας, που τυφλωμένη
Από την φυγή της
Χτυπιέται επάνω του.
Η ραγισμένη αιθρία των εντός,
Συντριμένη από την εμμονή του νου.



Μπορεί με πολλά λάθη να φεύγωμε,
Πιστεύοντάς τα διεξόδους,
Ή λυγισμένοι από την ηδύτητα της θωπείας των.
Όμως μπορεί και αυτή η απέραντη
Η χωρίς φτερά ορφάνια μας
Να είναι ένα από αυτά.


Μπορεί, τελικά, αποθεώνοντας τα όχι μας
Να επεκτείνωμε ερήμους,
Και την αρχή να γαληχούμε του τέλους,
Πυρπολώντας οάσεις...


Βακτηρία

Χρώματα, ήχοι,
Αφή, της καυτής του αυγουστιάτικου
καταμεσήμερου πέτρας∙
Μυρωδιά βασιλικού και αρμπαρόρριζας,
ψωμί γλυκό σταρένιο∙
Νερό τρεχούμενο κρύσταλλο,
Και το σπίτι αρόδο στο όνειρο.
Η ομορφιά.

Τη γεύτηκα με πόδια γυμνά
Σεργιανίζοντας
Στο καλντερίμι της νειότης.

Τη γεύτηκα χαράζοντας
Στο μουσκεμένο χώμα
Το όνομα της αγάπης.

Τη ρούφηξα χαμόγελο∙
Με μέθυσε σα δάκρυ.

Και μεθυσμένη την κρατώ,
Σα στύλο, σα ξερολιθιά,

Για νΆ ακουμπώ μην πέσω…



Διπλώσαμε το όνειρο…


Διπλώσαμε το όνειρο
Σαν τις παντιέρες
Στο τέλος της γιορτής:
Οι νεροσυρμές μας είχαν συνεπάρει.

Κάποιας θάλασσας το σμίξιμο
Μας φλόγισε
Και τοιχίσαμε τη θωριά μας
Στον ρυθμό της ροής τους
Συντονισμένοι.

Έτσι εκφυλίσαμε την άπλα των οριζόντων
Στο ελάχιστο τόξο
που μπορεί μια τοιχισμένη ματιά
Να διαγράφει μόνη∙

Και τώρα
Στον οριοθετημένο μας ορίζοντα
Πώς να χωρέσει το όνειρο
Του ουρανού παντιέρα,
Και να ανατείλει Κυριακή;

Νίκος Μουρίκης


Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1963.
Σπούδασε Μηχανική Διεργασιών στο Πολυτεχνείο Καρλσρούης.
Διδάχθηκε φωτογραφία και αισθητική από τον Πλάτωνα Ριβέλλη και φιλοσοφία από τη Νίκη Οικονομάκη.


Αθήνα


Όμορφη του Μάη σου βροχή Αθήνα
Κάρβουνα τοίχοι δρόμοι λεκέδες
Τα φώτα σαν ρουφούν χάνονται στα σύννεφα
Σειρήνες φορτηγά

Ήθελα πάντα να κρατώ εικόνες άσπρες μαύρες
Μα τώρα ξέρω: η εικόνα έπεται της γόνιμης ματιάς

Απλά το βλέμμα χάιδευε τις μαργαρίτες
Κρυβόταν την οργή του ευκάλυπτου στην τρύπα της ελιάς

Την αποθήκη σίμωνε με τΆ άχρηστα μπαρούτια
Να σμίξει παπαρούνες γιασεμιά

Στον δρόμο τον στενό της λαμαρίνας
Μοναχός ακολουθάς την τυφλή φωνή του τροχονόμου
Μάτια που δεν βλέπουν, δεν αναγνωρίζουν τίποτε
Γνωρίζουν κάθε γωνιά και κάθε σπίτι που θα γκρεμίσουν
¶νθρωποι απρόσβλητοι πίσω από σκοτεινά γυαλιά

Είμαι – μα για ποιον η είδηση; Δε χαρίζω την ζωή
Θέλω να την σφίξω στα μαλλιά σου που συγκρατούν
Την πρώιμη δροσιά
Έτσι περιδιαβαίνω τους χρόνους εγώ και οι κεραίες μου
Κι η λήψη μεταβλητή


Τι θα ήταν η φύση δίχως στατιστική
Όμως κι αυτή ανύπαρκτη στο καλωσόρισες του χάους
Μιλήσαμε για το φαινόμενο της πεταλούδας
Κι η πιο τρανή λογική τι ωφελεί όταν την λένε δέσμη
Τι ωφελούν οι διορατικότεροι στρατηγοί
Όταν στα σχέδιά τους φυλακίζουν τις ώρες μας

Κι η ελπίδα για τους χρόνους που θάρθουν
αναβολή

Αχ, να σήμαινε το τηλέφωνο στο βαθύτερο όνειρο
¶δεια σπίτια, οι άνθρωποι αφουγκράζονται στους δρόμους
Τα φώτα χορευτά στο κάλεσμα του τενεκεδένιου τύμπανου
Ανάβουμε εφημερίδες, καίμε τον αέρα
Και με βιβλία στήνουμε τις σκηνές

Χριστούγεννα στολίζουμε το βιολοντσέλλο

ΕΡΩΤΙΚΟ 2


Φολέγανδρέ μου,
Βράχε μου στο διάβα του καιρού
Εκεί που γίνεται το πέλαγος λίμνη
Περιστοιχισμένη από άκρες και κορφές
Και πάλι η λίμνη γίνεται αντάρα όταν σιμώνεις

Πέρασαν ναύτες κάποτε σε στέρεο σκαρί
Είδαν τΆ αδέλφια σου να λούζονται στην καταχνιά
Είδαν το στερέωμα νΆ αγγίζει τα σγουρά τους κεφάλια
Μα η πυξίδα τους τυφλή

Στάθηκα
Όλα μου τα μάτια σύνορα
Όλα σου τα σύνορα κατακρημνίσεις
Μαύρο βαθύ γαλάζιο γκρίζο και πέτρες άσπρες
Μία μία σμιλεμένες στην καμπούρα του χρόνου
Ένα μωσαικό από φως και σκιές
Δρόμοι σκυφτοί σαν κορυφογραμμές

Βουτάει ο Καραβοστάσης στο κατράμι
Και τα σκαριά αναδύουν την αρμύρα
Η Χώρα κήποι γελαστοί, Φολέγανδρέ μου
Προσκυνητή σου μΆ έταξε του έρωτα η μοίρα

Τι αλαφρά που είναι τα όνειρα στΆ ασβεστωμένα πεζούλια
Σμίγουν εκεί οι φωνές των ανθρώπων με τις φωνές των δέντρων
Έρχονται φεύγουν με καλούν, πώς νΆ αρνηθώ;
Βαθιά μαζί τους χάνομαι στα κύματα στη ζάλη


ΑΝΑΚΩΧΗ


Που νάσαι τώρα; Εσύ βιώνεις τα όνειρα ολονυχτίων μου
Οδυρμών κι υπνοβατώντας χάνεται το ποθητό λιμάνι
Σε ποιον όρμο φυκιόσπαρτο βαφτίζεσαι;
Με ποιαν άμμο ανθεκτική στην πλαστική μας ύλη
Να ψήσεις τα βιτρώ σου και ποια μιλιά να τραγουδήσεις;

Αδιάφορο• ξένοι αυτόχθονες όμοια αναπνέουν στα καταφύγια
Της ζάλης το βομβαστικό βιμπράτο
Όταν οι ψυχές των μισθωτών φαντάρων και των εμπόρων
Του χρυσού νίβονται κατραμόντυτες στο τυρκουάζ του κύματος
ΜΆ αλλοίμονο! Αστράφτει αιμόχαρη του Ψηλορείτη η ράχη
Καθρεπτίζοντας τους πρώτους της εποίκους στα σκληρά γένια
Των γέρων που μοιροψάλλουν γύρω σκυθρωποί

Ένα γαιδούρι στον Ομαλό ακροδιαβαίνει
Βαρύ φορτίο σύκα και άχυρα, ενίοτε χουρμάδες
Μικρή ζωή το χώμα αντικρύζοντας κι ο ιδρώτας καλόδεχτος
Νυχτερική του ευχαρίστηση ο φόβος ερασιάστριων περαστικών
Στη σκιά νεκροταφείου που ο θεός δεν πλησιάζει

Κολώνα του ηλεκτρικού κολώνα του τηλεφώνου παραπατεί
Το τοπίο στους χρόνους, βράχοι και αγριοσυκιές, ημιτελή τείχη
Αιώνια δεσπόζουσα ατσάλινη πανοπλία συνοδεύουν τον πολιτισμό
Και το ταξίδι έχει κλειστή επιστροφή


Διέκοπτε ο αητός το περήφανο πέταγμα για το κυνήγι

Τι διάολε τον έσκιαζε των αρουραίων και των λαγών η οργάνωση,
Τάξη που δεν κατέχει. Μα αν γκρεμιστεί η ανεξήγητη, δε μένει
Ούτε λευτόπτερο ζωής

ΑλλΆ έστω ο χρόνος του είχε δοθεί. Μπορείς από ψηλά να διακρίνεις
Τους ταπεινούς γήϊνους συσχετισμούς; Διαδέχονται αλογόμηλα Βατοπατημένα πρασινόφυλλα που κιτρίνισε το μαράζι
Ατέλειωτοι του εδάφους γκρίζοι πνεύμονες τερμίτες
Πυργιώνουν προς την μεριά του ήλιου κι ανάμεσα
Κοπροσκυλιάζουν τα κορμιά λιγνοάπλωτα των δέντρων

Ίσως προμήνυαν ποτάμια στις όχθες τους αντανακλά μεταλλικό
Το φως γαλάζιο, Πράσινες λίμνες τις στροφές που μέλλονται αχανείς
Κι ο αητός σκονισμένος το ράμφος θα ταπεινώσει
Τις σχέσεις αδιέξοδες κουνολαλώντας θύματος θύτη

Η σκόνη καταλάγιασε, οι κονσερβοπανοπλίες άδειες αράδες
Φτεροτίναξαν μαυροάνθιστες οι γύπες άσφαλτοι της ερήμου
Χωρίζουν της θήρας τόπους μΆ αίμα πτωμάτων
Σαν νεφογκρίζωτες στάχτες χύονται δια του πελάγους
Ιστοαλλοίωτες οσμές, πάλλουν στο δείπνο εν μέσω σποτς
Που τέλος καθημερινό επικρατούν

Πόσες ώρες περιμένουν τα πρεζόνια στο περίπτερο των εξαρχείων
Ο άγγελος καθυστερεί, ντροπιασμένο το βλέμμα αποστρέφεται
Απελπισμένοι πώς να ριζώσει η αλληλεγγύη;
Μιλλιούνια γέννησε ο κόσμος του πόνου
Κι εγώ τώρα λιγότερο ή πιότερο μόνος;

Θύμηση


Μόνος μου μείνε νόμος
Όνομα μοναδικό
Αναμονή μου μάνα
Μανία μένος μάννα
Διαμονή
Εικόνισμα ακόνισμα
Νόμισμα νέμομαί σου
Νήμα γνέμα
Υπομονή
Ναός αγνάντι
Εμμονή
Ανομία αναπνοή

Μουσική θυμός ορμή
Θάρρος μορφή ρυθμός
Θεός θυμούμαι ορφέας
Όμορφος μορφέας
Θεωρία η θάλασσα

Φοινίκισσα σε νίκησα
Σε κόκκινο φουστάνι
Κωνικό πελασγικό ντυμένη
Ο χρήστης Vinyl Break δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση
 


Συνδεδεμένοι χρήστες που διαβάζουν αυτό το θέμα: 1 (0 μέλη και 1 επισκέπτες)
 
Εργαλεία Θεμάτων
Τρόποι εμφάνισης

Που θέλετε να σας πάμε;


Όλες οι ώρες είναι GMT +3. Η ώρα τώρα είναι 12:44.


Copyright ©2011, 124sold.gr Online Auctions - Copyright ©2000 - 2009 Jelsoft Enterprises Limited - Forum by vBulletin Version 3.8.2
Απαγορεύεται η ολική ή μερική αναπαραγωγή της σελίδας και/ή των περιεχομένων της χωρίς την σαφή αναφορά του 124sold.gr ως πηγή.