Εμφάνιση ενός μόνο μηνύματος
Παλιά 01-08-08, 17:27   #2
Vinyl Break
Μόνιμος Θαμώνας
 
Το avatar του χρήστη Vinyl Break
 
Εγγραφή: 01-10-2006
Ηλικία: 55
Μηνύματα: 3.388
Νίκος Σιδέρης
Γεννήθηκε το 1956
Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
Εξέδωσε δυο ποιητικές συλλογές: Φλεγόμενος Κύκλος (1991), Απόπειρα Ζωής (2007)



Η Νύχτα της Ελένης



Το πρώτο κονσέρτο για πιάνο
του Τσαϊκόφσκι
Η γάτα με τα τρυφερά
νύχια
Ο ίσκιος και ο τοίχος
Η ηχώ της σκιάς του τοίχου
Η ματωμένη νύχτα
Το ματαιωμένο φως

Στο αποκορύφωμα
μαζεύτηκαν τα σύννεφα
Οι Εποχές
Οι πέτρες
Η δίχως ελπίδα απαντοχή
Τα κομμάτια
του κενού και του χρόνου:
τα πρόσωπα ο μόχθος

Όταν άρχισαν να χτυπάνε / τα
τύμπανα
να κραυγάζει το πιάνο
η Ελένη έβαλε τα χέρια
στο πρόσωπο
και έκλαψε

Κάτω στο δρόμο
ήταν πρωί

Οι άνθρωποι
ψωνίζονταν
στο μπακάλικο
ανέμελοι

Οι καμπάνες χτυπούσαν
αναίτια


Αναζητώντας την αιτία της


Κόκκαλο της σουπιάς
μνήμη της θάλασσας
που δεν γνωρίσαμε,
αισθητική της αιωνιότητας
πάνω στην άμμο
της κοσμικής σοφίας

Κόσμε αιώνιος είσαι
στη γαλήνιά σου ακινησία
και στα στοιχειά των στοιχείων σου
που αόρατα κινούνται

Τίποτα δεν φανερώνεται
στων ανθρώπων
το «φαίνεσθαι»
μόνο η σκιά της γλώσσας τους
πάνω στα όντα

που αυτάρκη κι ωστόσο
σύψυχα
ερωτικά
ταξιδεύουν
προς την πηγή τους

Κόσμε αιώνιε
στη διάπυρη συνείδηση,
σχεδιασμένε λογικά
από τη σύμπτωση
παρά-δοξε
παράξενε
ξένε

Βουνά υψώνονται
βουνά καταρρέουν

Θάλαττα! θάλαττα!
πληρώνεις τους πόρους /της
πλίνθου,
χτίζεις το σπίτι σου
για να το
κληροδοτήσεις!

Κόκκαλα ανθρώπων
αιτιώνται την άμμο
της Ιστορίας

Κόσμε αιώνιε
στην καταστροφή σου,
παρακαλώ
παρακαλώ σε
μίλησε για μας!

Εσύ Κόσμε στη διηνεκή
γέννησή σου
παρακαλώ
παρακαλώ σε
εξήγησέ μας
την αιτία μας!


Η αρρώστια σου ήταν το ζεϊμπέκικο του Χάρου


(Στο βάθος της σκηνής η μηχανή,
στην ορχήστρα μόνη,
δακρυσμένη
καρυάτις)

Με ρίζα μοναδική την απελπισία
κατακρημνίζομαι στον αντίποδα
της φύσης,
σΆ αυτό που μισώ πιστεύω,
ναι, είμαι ένοχη!

Τώρα που σκοτεινιάζει ο ουρανός
και γκρεμίζεται ο ναός της ανομίας
παλεύω με τον εχθρό
είμαι υπεύθυνη για τη
σωτηρία του Κόσμου,
είμαι υπεύθυνη για τη σωτηρία μου

Εφευρίσκω θεωρίες
για τις οποίες
άλλοι βραβεύονται,
εφευρίσκω λύσεις,
είμαι η αρχειοφύλακας
του πόνου

Το σταυρό ζητώ,
στο σταυρό πιστεύω
μέσω των προπατόρων
της ηλικίας μου,
ω, ποιος
ποιος θα μΆ αγαπήσει;

Φοβάμαι… παλεύω… τον εχθρό
…κολασμένη άραγε;
είμαι η αυτοφυής συνείδηση,
η κατηγορούσα αρχή,
μόνη εγώ η αληθής
και ρίζα της αυτοθυσίας

Τα σπλάχνα μου κάρπισαν,
τα σπλάχνα μου
εξορύξατε,
να κόψετε το κέρμα
της ανοησίας σας

Είμαι η κατήγορος
και υψώνομαι εν τω σταυρώ
στη σωτηρία
μέσω των προπατόρων
της νεότητάς μου
ω, ποιος
ποιος θα μΆ αγαπήσει;

Πάντα κάτι περισσότερο απαιτείτε
πάντα κάτι αιτιάσθε μη - όντας -
-την - αιτία - ηθελημένα - αγνοώντας

Γνωρίζω το Χριστό,
την ανθρωπότητα,
την Ιστορία
του αίματος
Υπεύθυνη για τη σωτηρία σας
σιωπώ

(Μέσα στη σιωπή της ο Είς μιλεί):
είδωλα ειδώλων, δεν είδατε!
ύμνοι κεκονιαμένοι
δεν είδατε;
όχι εμέ
τα θεμέλιά σας
μιάνατε με αίμα!
ω, ποιος
ποιος θα μΆ αγαπήσει;

Διαβαίνοντας την έρημο
της Ιστορίας
σφραγίζω το αίμα,
το ιερό φυγαδεύω
να μην σκυλέψετε

αφήνω χνάρι στην έρημο,
είμαι ο άνεμος:
θεμέλιο στέρεο
του Κόσμου
και αιτία σας,
γνωρίζω και λέγω:

δεν γνωρίζετε το όνομά μου
δεν γνωρίζετε τη σιωπή

(Η σκηνή αδειάζει, η καρυάτις
στην αγκαλιά του Ενός
επαναλαμβάνει:
δεν γνωρίζετε το όνομά μου
δεν γνωρίζετε τη σιωπή
ο Χριστός γονατίζει στα πόδια
της καρυάτιδος και τα πλένει-
-αυλαία)

Καραγεῶργος Νικόλαος

Ἅδωνις


Ποὺ σὲ κοιτῶ μοῦ ἀρκεῖ
τὸ βράδυ ἐτοῦτο ποὺ ἔνοιωσα νὰ καταυγάζουν οὐρλιάζοντας
τὰ τέκνα σου ἴριδα λεχὼ
ντέφι χτυπώντας καὶ λογιῶ-
-λογιῶ νὰ ἰδεῖς λικνίσματα
παινεύτηκα
πὼς ἐπιτέλους ἀξιώθηκα νὰ σοῦ χαρίσω
τὴ γύμνια τῶν κρίνων ποὺ ὀνειρεύτηκες
Γυναῖκα
συνωμοτώντας μΆ αὐτὴν
ποὺ ἁπλώνει ἡ ἀχρεῖα νωχελικὰ
τὰ χορτασμένα μέλη της αἰώρα
κι ἀκόμα
μὲ τὸν τρελοπουνέντε ποὺ ὁλονυχτὶς
ῥώταε τὶς πόρτες ῥώταε νΆ ἀκοῦν τὰ παραθύρια
εἴδατε τὴ Μελένια μου τὴ μαργαριταρένια μου;
ἀπειλώντας θεοὺς καὶ δαίμονες ὁ ἀθεόφοβος
κι ἐκείνη τὴ Σελήνη ἄ ! δὲ θὰ τὸ πιστέψεις
ποὺ μοῦ ὁρκίζονταν γονυπετὴς στὸ χῶμα
πὼς δὲ λαχτάρησε παρεχτὸς τὸ φίλημά σου τίποτε ἄλλο
μήτε τῶν ἄστρων τὸ ἀσημὶ ποὺ ἔλουζε τὸ δῶμα σκιὲς
ξέρεις ΅κείνες τὶς σουσουράδες
ποὺ ὅλο χαϊδολογοῦσαν ψιθυρίζοντας καὶ ἀσελγώντας
κατὰ φαντασίαν ποιὸς ξέρει τὶ
μήτε καὶ τὸ χρυσάφι ποὺ ἔσταζε
ὠχρὸ μπακίρι ἀπὸ τὴ γῆς
κι ἀλήθεια
τότες ἦταν ποὺ προσγειώθηκε ἀθόρυβα ἡ λευκή
ἡ πιὸ βελούδινη ἀπΆ τὶς ἀγαπησιάρες
ποὺ τέτοιο δώρημα δὲ μοὔλαχε ἀπὸ τότε
ποὺ ἡ μοῖρα μου ὕφανε τὸ πρῶτο της φιλὶ
Ἑταῖρα
κι ἔκτοτε καθρεφτίζομαι Ἅδωνις.


Γενάρης 2006



Γυριννώ


Ἦρθες
σὲ ποθημένον ἔρωτα
ἀφημένη
ἐρόεσσα
κι ἐγὼ σὲ λαχταροῦσα
ὅπως φιλί
ἀνέγγιχτη
ποὺ ἤπιαμε
τρυγώντας δώρα
Ἀλλὰ μᾶς ἦβρε
ἡ χρυσοπέδιλη Ἠὼς
μικρούλα μου
Τὶ κρίμα

Ἡλιούπολη Δεκέμβρης 2005


Ἰντιφάντα


Ἄ, κροταλώντας μου ἔρχεσαι
ῥόγχε τῶν ἀσημάντων,
ὦ συντριφτή, φλογόγλωσσε τῆς ἱστορίας
ποὺ αἱμάσων
πυρέσσεις ποιητή· καὶ φλέγεσαι.

Μὲ τὰ ἐξόριστα μάτια σου ἦπια·
κι ὁσμίστηκα, σΆ αἵματος ῥέων βρύσεις
ἐσέ, Χαλδαίων
πλησίφαε μιγὰ τῆς Παλαιστίνης·
Χανίγια.

Καιρὸς πάει πολὺς ποὺ ἀγάπησες τὴ μοναξιὰ,
ζωσμένος.
Μὰ τὸ ἐφηβικὸ κορμί σου
εὐλογητὰ στέκει προορισμένο,
νὰ τιναχτεῖ στὸ ἀείποτε τῆς λευτεριᾶς.

ΜΆ ἕνα πικρὸ χαμόγελο γιΆ αὐτὰ ποὺ δὲν ἔζησες !

Τὸ χρῆμα


Πῶς θὰ σκοτώσω τοὺς φτωχούς;
Ἕνας τρόπος μοῦ μένει·
νὰ σκοτώσω τὸ χρῆμα.

Γιατὶ ὅταν πεθαίνουν οἱ θεοί,
πεθαίνουν καὶ οἱ πιστοί.

Ἄς τοὺς πεθάνουμε λοιπόν.
Ὄχι ἐν μέρει. Ὁλότελα.

Κι ὅταν γενοῦν πλούσιοι οἱ φτωχοί,
τοὺς δίνουμε ἄλλους θεούς.
Στέρηση δὲν τοὺς πρέπει.

Τόσους καὶ τόσους φτιάξαμε ὡς τώρα.
Θὰ κάνουμε κάτι καὶ γιΆ αὐτούς.

Καὶ πληρωμὴ μὴ στέρξουν νὰ σκεφθοῦν·
γιατὶ τὸ χρῆμα πιὰ δὲ θὰ ὑπάρχει.

Θὰ μένει μόνο ἡ Χρεία. Γιὰ τοὺς νεώτερους - ἀνάγκη.
Καὶ ἀπὸ τούτη ἄλλο τίποτα.
Ὅλων οἱ τσέπες των γεμάτες.

Ηλίας Γιαννίρης


Γεννήθηκε το 1952 στην Αθήνα.
Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή «Απαλού» (εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, 1991)



Δον Κιχώτης



Ο καβαλάρης
Πάνοπλος, σαν ιππότης του μεσαίωνα
Με σφύρα και περικεφαλαία
Βγήκε από το βυθό περπατώντας βαριά.

Το νερό έτρεχε από τις κλειδώσεις της πανοπλίας
Μαζί με φύκια και ψάρια.
Στο λοφίο του ήταν καρφωμένος ένας αστερίας.

Οι λουόμενοι της αμμουδιάς του Ενετικού Κάστρου
Κοίταζαν εκστατικοί και άφωνοι
Αυτό το δύτη.

Ο καβαλάρης
Γύρισε μουγκρίζοντας και έδειξε σε όλους
Το οικόσημο που ήταν σφυρηλατημένο στο στήθος του.

Ύστερα με τρομερό θόρυβο έτρεξε προς το μονοπάτι,
Γράπωσε από το χαλινάρι το γάιδαρο του σκουπιδιάρη της παραλίας,
Πέταξε τα δυο κουτιά,
Τον καβάλησε
Και έφυγε προς τους λόφους
Με τα πόδια του να ακουμπούν σχεδόν στο χώμα
σα Δον Κιχώτης

Τικ-Τακ

Παιδικό παραμύθι



Περπατώ-περπατώ στη μοκέτα
Όταν ο λύκος δεν είναι εδώ

Τικ-τακ, τικ-τακ
Κάνει κούνια η κοπέλα
Κάνει κούνια η κοπέλα

Φτάνω στο παράθυρο και κοιτάζω έξω
Τι είναι έξω;
Τι έχει έξω;

Έξω απ το παράθυρο έχει φυτά
Ένα φίκο μπένζαμιν μια λεμονιά
Ένα πουλάκι που κελαϊδάει
Ένα σύννεφο που περνάει

Περπατώ-περπατώ στη φλοκάτη
Όταν ο λύκος δεν είναι εδώ.

Τικ-τακ, τικ-τακ
Κάνει κούνια η κοπέλα
Κάνει κούνια η κοπέλα

Πέφτω στο κρεβάτι μου και κοιμάμαι
Τι είναι μέσα;
Τι έχει μέσα;

Τα όνειρά μου έχουν χρώματα
Αυτό το λουλούδι το λεω μπί
Εκείνο το βότσαλο το λεω κάι
Να κι ένα δέντρο, το φλαμπί

Τα όνειρά μου είναι σαν να κοιτάζω έξω
Μέσα από την κλειδαρότρυπα του γλυκού
Τις πεταλούδες
Τα πουλάκια
Τα σύννεφα
Τα χρώματα σου

Περπατώ-περπατώ στο χαλάκι
Όταν ο λύκος δεν είναι εδώ

Τικ-τακ, τικ-τακ
Κάνει κούνια η κοπέλα
Κάνει κούνια η κοπέλα

Βλέπω παντού τριγύρω μου
Τι είναι εδώ;
Τι έχει εδώ;

Γύρω μου έχει Σχήματα παράξενα
παντού δική μου ομορφιά
Μελιτζάνα, αχλάδι, μήλα
κασέτες, πλυντήριο, ζυγαριά

χωρίς τέλος...
χωρίς τέλος...


Έρωτας


Ψαύω τα πλευρά μου
Πλευρά καϊκιού

Σε δέχομαι στο πέος μου
Ιστίο

Τα χέρια σου ακουμπούν στο θώρακά μου
Σκοινιά

Τα χέρια μου ακουμπούν τα χέρια σου
¶λλα σκοινιά

Τα μάτια σου, τα μάτια μου
Μάτια της πλώρης

Τα πόδια μας οδηγούν
Τιμόνι

Αρμενίζεις τον έρωτά μας
Πανάκι

Τα μαλλιά σου κινείς
Σημαία

Το σεντόνι ανασαλεύει
Θάλασσα
Ο χρήστης Vinyl Break δεν είναι συνδεδεμένος   Απάντηση με παράθεση